Eigen verantwoordelijkheid nemen

Verantwoordelijkheid nemen voor jezelf is één van de ontwikkelende dynamismen. Dit is een dynamisme met vele facetten, die ik in deze blog graag wil belichten.

Allereerst verwijst het naar verantwoordelijkheid nemen voor wat je doet. Als je iets doet wat niet handig is, durf dat dan te erkennen naar jezelf en anderen. Het lijkt zo’n inkopper, maar ik zie regelmatig mensen ermee worstelen. Vooral de mensen in primaire integratie. Als er iets mis gaat, is het de schuld van de ander. Bijvoorbeeld dat iemand stress ervaart omdat zijn baas/ zijn collega te veel werk op zijn bordje legde. Of een hoge bloeddruk omdat je puberzoon aan het puberen is. Of dat die keeper stond te slapen en het daardoor een doelpunt werd (voetbal speel je in een team van 11, toch?) Of dat de economische crisis de schuld is van de Joden (waaruit de tweede wereldoorlog ontstond).
In zekere zin verwijst het naar eerlijk zijn. Eerlijk zijn naar jezelf (“dat was niet zo handig”) en eerlijk naar anderen (“ik zou het graag over willen doen, maar dan anders”)

Eigen verantwoordelijkheid nemen staat ook voor zorgen voor jezelf. Het is erg fijn als anderen rekening met je willen houden. Als ze zeggen “doe maar niet, neem jij maar lekker rust”. Het is een fijn gevoel. Aan de andere kant, het is nogal precair om afhankelijk te zijn van anderen om liefde te ontvangen. Dat fijne gevoel blijft niet zo lekker lang hangen. Het zou mooi zijn, als er liefde in overvloed is, vanuit jezelf, en dat de liefde van de ander daar een cadeautje bovenop is. Waarbij ik niet suggereer dat je dan maar zelf, alleen, moet zorgen voor je liefde. Maar ik dwaal af.
Het is fijn om gezien te worden. Helaas gebeurt dat minder vaak dan goed voor je zou zijn. In de eerste plaats, mag je voor jezelf zorgen. Zelf aan durven geven wat je nodig hebt. Verantwoordelijkheid nemen voor jezelf, voor je lijf, voor je welzijn.
Hand in hand hiermee loopt het durven aangeven van je grenzen.

“Red eerst uzelf en daarna pas degenen om u heen”. Verantwoordelijkheid nemen voor jezelf, betekent ook verantwoordelijkheid nemen voor de ander, vanuit empathie. Niet zorgen voor (wat vaak resulteert in “overnemen van de autonomie”), maar klaarstaan voor de ander.
Als iedereen aan zou geven wat hij zelf nodig heeft, hoef je alleen maar voor jezelf te beslissen of je aan die vraag gehoor hoeft te geven. En hoeven we niet meer in te vullen wat ik denk dat jij denkt dat ik denk wat jij denkt en nodig hebt…