Kleine zelfstandige

Ik zie in mijn dagelijkse praktijk voornamelijk drie aanleidingen die mensen brengen tot het aangaan van een eerste gesprek: problemen op het werk, relatieproblemen, en burn-out klachten, de laatste vaak maar zeker niet altijd in relatie tot werk. Want al denken de meeste mensen al snel aan werkstress wanneer iemand in een burn-out raakt, voor hooggevoelige mensen zijn er in het dagelijks leven al genoeg stressoren die ze soms lastig kunnen hanteren.

Van de week sprak ik een vrouw die 'langzaam maar zeker gek werd van zichzelf', in haar woorden. Steeds weer overweldigd het leven haar, raakt ze het overzicht kwijt en wordt overmand door depressieve gevoelens en het gevoel van verlies van controle. Hierdoor trekt ze zich terug in zichzelf, wat een stuk rust en ruimte geeft, wat het na een aantal dagen tot weken weer mogelijk maakt om haar oude leven op te pakken.

Datzelfde leven dat haar overweligd door haar grote gevoeligheid voor de emoties van mensen in de omgeving, enorme verantwoordelijkheidsgevoel (maar niet de positie) voor het wel en wee van haar partner, kinderen, collega's en familie, en 'totale waarneming' van haar omgeving. Met het bekende gevolg…

Haar concrete vraag was dan ook: hoe stap ik uit deze cirkel? Die grote gevoeligheid, die kun je niet wegnemen. En het snelle doorzien van processen in je omgeving ook niet. Door niet de hooggevoeligheid zelf maar de overweldiging erdoor als focus te nemen, zoeken we een werkbare oplossing.

Deze cliënt vond haar weg door een meersporige aanpak. Bewust geen eindverantwoording nemen voor alle processen waar je deel van bent, zorgen voor voldoende 'downtime'- echte rust voor jezelf, yoga als middel tot bewust ontspannen, en begrip kweken in haar omgeving voor het nodig hebben van ruimte was waar ze mee begon.

Verder: een aantal concrete rustpunten aanbrengen. Op haar werk bijvoorbeeld, neemt ze aan het eind van de ochtend een kwartier helemaal voor zichzelf op een rustige plek. Dit geeft voldoende rust om de middag weer aan te kunnen. Thuis neemt ze (of nu ja… het is lastig rust nemen soms nog) een half uurtje na de avondmaaltijd voor zich alleen, om te wandelen, hardlopen, in de tuin te werken of te lezen.

Al met al is de hoop dat deze aanpak een werkbare oplossing creert. Ik zeg werkbare oplossing, omdat in de praktijk blijkt dat hooggevoeligheid als stressfactor lastig helemaal weg te nemen is. We leven nu eenmaal in een wereld waarin 80% van de mensen NIET hooggevoelig is, en zullen daar onze weg soms makkelijk, soms moeilijker in vinden. Dat blijft.

Hooggevoeligheid brengt ook veel moois. Ik schrijf volgende keer over de rijkdom van het hooggevoelig zijn!